Dawno dawno temu istniała wyspa którą
zamieszkiwały uczucia emocje i cechu ludzkie takie jak:
dobry humor smutek mądrość duma;
a wszystkich razem łączyła miłość.
Pewnego dnia mieszkańcy wyspy dowiedzieli się że niedługo wyspa zatonie.
Przygotowywali swoje statki do odpłynięcia w morze,aby na zawsze opuścić wyspę.
Tylko miłość postanowiła pozostać do ostatniej chwili.
Gdy pozostał jedynie maleńki skrawek lądu-miłość poprosiła o pomoc.
Pierwsze podpłynęło bogactwo na swoim luksusowym jachcie.
Miłość zapytała:
Bogactwo możesz mi pomóc?
Niestety nie mogę.Pokład mam pełen złota srebra i innych kosztowności.
Nie mam tam już miejsca dla Ciebie-odpowiedziało Bogactwo.
Druga podpłynęła Duma swoim ogromnym czteromasztowcem.
Dumo zabierz mnie ze sobą-poprosiła Miłość.
Niestety nie mogę Cię wziąć.
Na moim statku jest wszystko uporządkowane,a Ty mogłabyś to wszystko popsuć.-odpowiedziała Duma i z dumą podniosła piękne żagle.
Na zbutwiałej łódce podpłynął Smutek.
-Smutku zabierz mnie ze sobą-poprosiła Miłość.
Och Miłość jestem tak strasznie smutny że chcę pozostać sam.
Odrzekł Smutek i smutnie powędrował w dal.
Dobry humor przepłynął obok Miłości nie zauważając jej,bo był tak rozbawiony że nawet nie usłyszał wołania o pomoc.
Wydawało się że Miłość na zawsze zginie w głębiach oceanu.
Nagle Miłość usłyszała:
Chodź zabiorę Cię ze sobą-powiedział nieznajomy starzec.
Miłość była tak szczęśliwa i wdzięczna za uratowanie życia że zapomniała zapytać kim tajemniczy starzec.
Zwróciła się o poradę do Wiedzy.
Powiedz mi proszę kto mnie uratował?
To był czas-odpowiedziała Wiedza.
Czas?-zdziwiła się Miłość-dlaczego Czas mi pomógł?
Bo tylko Czas rozumie jak ważnym uczuciem w życiu każdego człowieka jest Miłość.-odrzekła Wiedza.
Zaraz kolejny wpis z przeszłości Dwóch Światów.
See ya.!
